Ruhsal Armağanlar Nedir? 1. Korintliler 12’de Ortak Yarar

Makaleler

Ruhsal armağanlar nedir sorusu, çoğu zaman kişinin hangi özel yeteneğe sahip olduğu üzerinden ele alınır. Ancak 1. Korintliler 12, dikkati kişinin üstünlüğünden topluluğun yararına çevirir. Pavlus farklı armağanları aynı Ruh’un işi olarak açıklar. Dolayısıyla bölümün temel sorusu, kimin daha dikkat çekici olduğu değil, farklı üyelerin Mesih’e ait tek beden içinde nasıl hizmet edeceğidir. Metin merkezli bir akademik inceleme de bölümün ikna amacını çeşitlilik içinde birlik olarak belirler.[1]

Temel metin: 1. Korintliler 12:1–31. Bölüm, 13. bölümdeki sevgi öğretisi ve 14. bölümdeki topluluğu geliştirme ilkesiyle birlikte okunmalıdır.

Taş duvar önündeki ahşap masada farklı tahıllar, bakliyatlar ve ekmeklerle dolu seramik kaseler

Korint’te armağanlar neden bir tartışma konusuydu?

Korint topluluğunda kıskançlık ve taraflaşma vardı. Pavlus 1. Korintliler 1–4’te öğretmenler üzerinden üstünlük kurmayı eleştirir. Ayrıca 8–10. bölümlerde kişinin bilgisini başkasının vicdanını gözetmeden kullanmasını sorgular. Konuyla ilgili bir araştırma, bu metinlerde çarmıhın güç ve itibar anlayışını dönüştürdüğünü gösterir. Böylece armağan tartışması, mektubun daha geniş bir sorusuna bağlanır: Mesih’in ölümü, inanlıların birbirlerine davranışını nasıl değiştirmelidir?[2]

Armağanın kaynağı ve amacı

1. Korintliler 12:4–6’da armağan, hizmet ve etkinlik sözcükleri yan yana gelir. Farklılıkların ardında aynı Ruh, aynı Rab ve aynı Tanrı vardır. Bu nedenle armağan, kişinin Tanrı’dan bağımsız biçimde sahip olduğu bir üstünlük gibi görülemez. Başka bir akademik çalışma, armağanı onu verenden ayırmamak gerektiğini vurgular; kişinin etkileyici bir performans göstermesiyle Tanrı’nın başkalarını güçlendirmesi aynı değerlendirme değildir.[3]

Yedinci ayet amacı açıklar: Ruh’un görünür etkinliği ortak yarara yönelir. Öyleyse armağanı değerlendirmek için yalnızca olağanüstü görünmesine bakmak yeterli değildir. Öğreti anlaşılır mı, yardıma ihtiyaç duyan kişi destek bulur mu, topluluk Mesih’e bağlılıkta gelişir mi? Bunlar metnin amacı doğrultusunda sorulabilecek sorulardır. Buradaki uygulama, armağanların değerini popülerlikle ölçme alışkanlığını sorgular.

Armağan hizmete nasıl dönüşür?

Yeni Antlaşma’daki hizmet kavramını inceleyen bir çalışma, armağan ile topluluğun gelişmesi arasındaki bağı öne çıkarır. Özellikle 1. Korintliler 12’de üyeler hem başkalarına hizmet eder hem de başkalarının hizmetine ihtiyaç duyar.[4] Dolayısıyla kilise birkaç yetenekli kişinin bütün işi üstlendiği bir seyirci topluluğu değildir. Bununla birlikte bu sonuç, her üyenin aynı sorumluluğu veya aynı görevi taşıdığı anlamına gelmez.

Örneğin bir kişi öğretirken başka biri ihtiyaçları fark ederek yardım eder. Bir başkası düzenli teşvik ve ziyaretle katkı sağlar. Bu örnekler Pavlus’un listesinin birebir karşılığı olarak sunulmamalıdır. Ancak armağanı hizmette düşünmenin günlük hayatta nasıl karşılık bulabileceğini gösterir. Böylece kişi yalnızca kendi adını veya görünürlüğünü büyütmeye değil, başkasının iyiliğine yönelir.

Dört kişinin elleriyle taş duvar önünde seramik saksıya genç bir zeytin fidanı dikmesi

Ortak yarar: Farklı katkılar aynı bedeni güçlendirdiğinde armağan, görünürlük yarışından çıkıp birlikte hizmete dönüşür.

Beden benzetmesi tek tip bir topluluk mu anlatır?

Pavlus bedenin bütün üyelerinin aynı işleve sahip olmasını istemez. Çünkü her üye göz olsaydı işitme mümkün olmazdı. Antik beden anlatılarıyla yapılan bir karşılaştırma, Pavlus’un özellikle farklı üyelerin değerini ve güçsüz görünenlerin gözetilmesini vurguladığını gösterir. Bununla beraber bu benzerlik, Pavlus’un belirli bir fablı doğrudan kopyaladığını kanıtlamaz.[5]

Bu ayrım iki yanılgıyı düzeltir. Bir kişi başkasına benzemediği için kendisini gereksiz sayabilir. Başka biri ise kendi katkısını yeterli görerek diğerlerini küçümseyebilir. Oysa 12:15–21 her iki tutumu da reddeder. Dolayısıyla farklılık, aidiyetin karşıtı değildir; birbirine ihtiyaç duymak da değersizlik anlamına gelmez.

Güçsüz görünen üyeler neden önemlidir?

1. Korintliler 12:22–26, güçsüz görünen üyelerin gerekliliğine ve ortak ilgiye dikkat çeker. Bir başka araştırma bu beden anlayışını yoksulluk ve hastalık nedeniyle bölünmüş topluluklar açısından ele alır. Araştırmasının somut bağlamı Güney Afrika’dır; bu yüzden oradaki bütün koşulları başka bir kiliseye taşımamak gerekir. Yine de birbirinin ihtiyacını taşıyan topluluk vurgusu metnin toplumsal boyutunu görünür kılar.[6]

Sevgi neden armağanlardan ayrı düşünülemez?

On üçüncü bölüm, armağan konusundan kopuk bir ara söz değildir. Bir başka akademik çalışma, 12:31–13:3’te sevginin armağanların kullanımını yönlendiren yol olarak sunulduğunu gösterir.[7] Bu nedenle etkili konuşma veya dikkat çekici hizmet, sevgi olmadan ruhsal olgunluğun yeterli kanıtı sayılamaz. Pavlus’un değerlendirmesi hizmetin görünüşüne olduğu kadar ilişkilerdeki yönüne de uzanır.

Ayrıca sevgi yalnızca belirli bir kelimenin tekrar edilmesiyle anlaşılmaz. Galatyalılar üzerine yapılan bir inceleme, sevgiyi Mesih’in kendini vermesi ve inanlı yaşamının dönüşümüyle ilişkilendirir.[8] İki mektubun bağlamları farklıdır. Bununla birlikte bu karşılaştırma, hizmette sevgiyi hoş bir duygudan daha geniş düşünmeye yardımcı olur: insanın başkasının iyiliği için somut sorumluluk alması gerekir.

Farklı armağan görüşleriyle nasıl konuşulmalı?

Hristiyan gelenekleri bazı armağanların bugün nasıl sürdüğü konusunda aynı görüşte değildir. Reform ve Pentekostal gelenekleri Efesliler 4:1–6 üzerinden karşılaştıran bir çalışma, öğretisel ayrımları yok saymadan karşılıklı kabulü tartışır.[9] Bu araştırma bütün ayrılıkları çözdüğünü iddia etmez. Dolayısıyla ortak hizmet arayışı, gerçek görüş farklarını saklamak veya herkes adına tek bir yorum dayatmak anlamına gelmemelidir.

Günlük yaşam için sonuç

Ruhsal armağanları tanımak için kişinin yalnızca kendisini değerlendirmesi yetmez. Topluluğun ihtiyaçlarını dinlemesi, hizmet etmeyi öğrenmesi ve geri bildirime açık olması da önemlidir. Bu pratik sonuç, metindeki ortak yarar ilkesinden hareket eder. Sonuç olarak armağanların amacı kişisel bir sıralama oluşturmak değil, farklı üyelerin Mesih’e bağlılık içinde birbirini geliştirmesidir.

İlgili okumalar: Kilise Nedir? ve Kutsallaşma Nedir?.

Kaynakça

  1. Kukuni TJ. Spiritually gifted and divided? A text-centred interpretation of 1 Corinthians 12:1–31a. In die Skriflig. 2024;58(1). Tam metin / DOI.
  2. Ellington DW. The impulse toward the disadvantaged in the gospel preached by Paul: An analysis of 1 Corinthians 1:10–4:21 and 8:1–11:1. Scriptura. 2016;115. Tam metin / DOI.
  3. DeVries BA. Spiritual gifts for biblical church growth. In die Skriflig. 2016;50(1). Tam metin / DOI.
  4. Breed G. The essence and content of the work of the Diakonos according to the New Testament. Scriptura. 2019;118. Tam metin / DOI.
  5. Zimmermann R. The body fables in Babrius, Fab. 134 and 1 Corinthians 12: Hierarchic or democratic leadership in crisis management? HTS Theological Studies. 2021;77(4). Tam metin / DOI.
  6. Schoeman L. The unified body of Christ as biblical metaphor for being Church. Acta Theologica. 2012;32(Suppl 16). Tam metin / DOI.
  7. Cornelius EM, Kukuni TJ. The fruits of a text-generated persuasion-interpretation of 1 Corinthians 12:31b–13:3. In die Skriflig. 2024;58(1). Tam metin / DOI.
  8. de Villiers PGR. Transformation in love in Paul’s letter to the Galatians. Acta Theologica. 2014;34(Suppl 19). Tam metin / DOI.
  9. de Beer FJ. The ecclesiastical difficulty of Ephesians 4:1–6 in view of the different perspectives on the baptism in the Holy Spirit and the gifts of the Holy Spirit. In die Skriflig. 2020;54(1). Tam metin / DOI.

Tags:      

Bir Cevap Yazın