Efesliler 5:8–14’te ışıkta yürümek, kendimizi herkesten üstün görmek değildir. Pavlus, Mesih’e bağlı yeni yaşamın iyilik, doğruluk ve gerçekte görünmesini ister. Bu nedenle imanlı, kötülüğe katılmamayı, Rab’bi neyin hoşnut ettiğini ayırt etmeyi ve kendi yaşamını da dürüstçe incelemeyi öğrenir. Işığın kaynağı kendimiz değil, Rab İsa Mesih’tir. [1]
Yuhanna 17:1–5’te İsa’nın duası, çarmıha giden süreçte Baba’ya yöneldiği sözlerle başlar. Bu bölümde yücelik, sonsuz yaşam ve Mesih’in görevi birlikte görünür. İsa, Baba’yı tanıtan ve sonsuz yaşam veren Oğul olarak konuşur. Okuyucu için temel çağrı, kurtuluşu kendi başarısında aramak yerine Mesih’e güvenmek ve O’nun aracılığıyla Tanrı’yı tanımaktır. [1]
Düşmanı sevmek, bize zarar veren davranışı doğru saymak değildir. Luka 6:27–36’da İsa, öğrencilerini karşılık beklemeden iyilik yapmaya, hakaret karşısında aynı kötülüğü üretmemeye ve Baba’nın merhametini örnek almaya çağırır. Bu çağrı güçlüdür; ancak şiddeti kabullenme, tehlikede kalma veya suçun hesabını sormaktan vazgeçme buyruğu olarak kullanılmamalıdır. Pasajı bağlamında incelemek, hem sevginin kapsamını hem uygulamanın sorumluluğunu anlamamıza yardım eder.